05.03.2017
18.03.2017
23.03.2017
16.03.2017
24.03.2017
23.03.2017
27.02.2017
22.03.2017
21.03.2017
19.03.2017
06.03.2017
24.03.2017
20.03.2017
21.03.2017
01.03.2017
• • •
• • •
Theodoros Panagos | 24.03.2017
Nikos Sfarnas | 24.03.2017
Xristina Skourti | 24.03.2017
Elena Lymperopoulou | 24.03.2017
Δραχμαγεδδών
Ψιλικατζού | 09.02.2015 | 09:48
Μέχρι χθες είχες τους μισούς να το τραβάνε μέχρι αηδίας σε μαγκιές, συνωμοσιολογίες, ανορθολογισμούς, νεράιδες και λοιπές παπάντζες και τους δε να σου κουνάνε το δάχτυλο, να φέρονται σαν σνομπ καθηγητές που φυλάνε την Ιερή Γνώση Της Επιβίωσης να σε τρομάζουν, να σε επιπλήτουν μα κυρίως να σε λυπούνται που δεν μπορείς να καταλάβεις δυο απλά πράγματα και κυρίως που θυμώνεις ενώ φταις. Μνη ή Αντιμνή. Απαραίτητα.
 
Καταλάβαινα πολύ καλά το πόιντ όλων, μα όντας ασυζητητί υπέρ της Ευρώπης ήμουν πολύ ενάντια στον χειρισμό του όλου θέματος ως σήμερα. Είτε ιδεολογικά με την άνευ όρων λατρεία στις αγορές είτε πρακτικά με τη διαχείριση της ασύλληπτα μεγάλης βοήθειας και το συνεχές μαστίγωμα στους αδύναμους. Κυρίως μίσησα τον τρόπο τους και ας το τονίσω ξανά, τον τρόπο ζωής τους διότι έχοντας εξαθλιωθεί τόσο ο περίγυρός μου, όχι δεν το θεωρώ πια λαϊκισμό να θυμώνω που όλοι τους ζουν εντελώς πολυτελή τρόπο ζωής ακόμη. Όλη αυτή η χλίδα είναι μακράν πιο άκομψη για την αισθητική μου από όλες τις άκομψες εικόνες που φοβόμαστε μην έχουν για μας κάποιοι Ευρωπαίοι σήμερα. Δεν μπορείς ρε φίλε, να με πείσεις ότι έχουμε ή θα έχουμε ποτέ κάτι κοινό εμείς οι δύο. Ούτε ξώφαλτσα απ΄τις ζωές μας δεν θα άντεχες πλέον να περάσεις πόσο μάλλον να καταλάβεις.
 
Κι ήταν και η φύση μας που θα αντιδρούσε κάποτε και θα την έψαχνε. Άμα η μάνα μου έλεγε δεν θα το κάνεις αυτό γιατί θα πάθεις αυτό κι εκείνο και τ’ άλλο, ήταν σχεδόν σίγουρο ότι έστω μια φορά θα το ‘κανα, κι αν δεν πάθαινα και τα τρία που ισχυριζόταν, στην απόλυτη σειρά που τα ισχυριζόταν, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να την ξανακούσω ποτέ.
 
Σκέφτομαι χαζά λοιπόν, πως ακόμη κι αν όλα αυτά έγιναν μόνο και μόνο για να μπει και ο τελευταίος Έλληνας στη διαδικασία να μάθει από πρώτο χέρι τί ακριβώς είναι το μνημόνιο, πόσο καλό ή κακό είναι τελικά, εάν το θέλουμε, τί ακριβώς έκανε η Ευρώπη για την Ελλάδα, τί σημαίνει να εκπροσωπείται από την ίδια την κυβέρνηση η όποια (όσο άκομψη) άποψή του για τους Γερμανούς, τη Γερμανία, τη Μέρκελ ή την Ευρώπη στο σύνολό της, χρήσιμα είναι. Τίποτε τελικά δεν θα πρέπει να ξαναγίνει ταμπού ή αρκετά συνωμοσιολογικό για να ξεστομιστεί στην και_ οικονομικά_πλέον γηραιά Ευρώπη γιατί τα ταμπού πάντα τα βρίσκεις μπροστά σου. Γιγαντωμένα.
 
Δεν πρέπει να το ‘χεις καθόλου ντροπή “να την πεις” στον Σόιμπλε για τη ναζιστική τροπή που παίρνουν τα πράγματα στη χώρα σου ή τον δικό τους δάκτυλο στις ρεμούλες, ούτε στον τροικανό για τη γνώμη σου για δαύτους. Ίσως μάλιστα να πρέπει να το κάνεις, για να μπορέσεις κάποτε να μπεις στη διαδικασία να πάρεις απάντηση, να κρίνεις, να πληρώσεις. Ακόμη κι αν σε χλευάσουν, θα έχει γίνει στ’ αλήθεια και όχι μέσα στο κεφάλι σου μόνο, με τον κίνδυνο να αναγκαστείς να χτίζεις παράλληλες πραγματικότητες εκεί μέσα απ΄το φόβο.

Να μπορείς να πας έτσι απλά και να πεις κύριε, μου προσάπτετε 10, α όλα κι όλα δέχομαι τα 5, ήρθα να ξηγηθούμε. Είμαι ανάγωγος, μικροκέφαλος, άσχετος ρε αδελφέ αλλά χίλιες φορές να τα πω, να ρωτήσω, να μάθω. Όπως κάνει ένας κανονικός, αξιοπρεπής άνθρωπος. Και να μου απαντήσουν στη γλώσσα που καταλαβαίνω. Ή να θυμώσουν κι αυτοί. Να νιώσω ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι. Όχι να ακούω σκόρπιες φράσεις στα κινέζικα, να εισπράττω τετελεσμένα, να πληρώνω και τα 10, ίσως 11 και να μουρμουράω νυχθημερόν, εντελώς αδαής, πληγωμένος, εξαθλιωμένος και φουντωμένος μέχρι να πάθω έμφραγμα. Χίλιες φορές σφαλιάρες. Αλλά να ξέρουμε κι οι δυο γιατί τις παίζουμε.
 
Αυτή η διαδικασία μου φαίνεται σήμερα πιο υγιής. Πιο λογική, για να ‘μαι ακριβής. Δεν θα δεχτείς ποτέ κυρώσεις για κάτι που δεν έχεις πιστέψει ότι έκανες, τί λέω, για κάτι που αντιθέτως πιστεύεις ότι έκαναν εκείνοι σε εσένα και δεν θα εμπιστευτείς ποτέ κανέναν αν δεν σου εμπνεύσει και στη συνέχεια, αποδείξει ότι πραγματικά αξίζει την εμπιστοσύνη σου. Και όχι η ψήφος δεν είναι εμπιστοσύνη κι ας μου την κουνάνε παντιέρα όσοι θέλουν. Η ψήφος είναι μόνο το “μπάτε σκύλοι”. Και αλέθουν.
 
Θέλω να πω, είχαμε μέχρι χθες ένα κάρο ρεμάλια, σόρι ΡΕΜΑΛΙΑ, να διαψεύδονται για τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά, μόλις από το ένα κανάλι στο άλλο οπότε δεν θα θεωρήσω χασούρα να με κυβερνήσει ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ άλλος. Ειδικά σήμερα, που βλέπω ότι στ΄αλήθεια προσπαθεί κιόλας να το παλέψει. Οκ, άκομψα, άγαρμπα, σε πολλές περιπτώσεις με λιγότερες γνώσεις και εμπειρία αλλά με χαρά διαψεύδομαι και παραδέχομαι πως το παλεύει.
 
Το κόστος. Μπορεί να πρέπει να τους πάρουμε απ΄το χεράκι να τα μάθουν όλα από το μηδέν, μπορεί να τα μάθουν τόσο “καλά” που να γίνουν ίδιοι με τους προηγούμενους. Μπορεί πάλι να μας τα μάθουν εκείνοι ή μπορεί να φέρουν κι άλλη χασούρα λόγω απειρίας ή ανθρωπιάς. Μπορεί στη χειρότερη, να πάθουμε Δραχμαγεδδών. Καταλήγω όμως πως για τους περισσότερους δεν θα 'ναι πλέον τόσο επώδυνα όλα αυτά ενώ σίγουρα με χαρά ανταλλάζω τη φάτσα του Βενιζέλου και του Σαμαρά με αυτούς ή οποιουσδήποτε άλλους.
 
Προσωπικά, οφείλω να σημειώσω πως ό,τι κι αν συμβεί, όσο ολέθριο κι αν είναι, όσο “σκληρή” κι αν είναι η Ευρώπη απέναντί μας, ήταν εντελώς πρωτόγνωρο για μένα έχοντας πατήσει τα 40 να νιώσω μια φορά λίγο καλά για την κυβέρνηση και τη χώρα μου. Καταλαβαίνω τώρα έστω ξώφαλτσα, τί πραγματικά έχουμε χάσει με τα ρεμάλια όλα αυτά τα χρόνια.