04.07.2017
02.07.2017
04.07.2017
05.07.2017
04.07.2017
30.06.2017
03.07.2017
01.07.2017
05.07.2017
02.07.2017
03.07.2017
02.07.2017
05.07.2017
30.05.2017
• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Χωροχρονικά
Ψιλικατζού | 28.01.2015 | 16:19
 
Ανήκω σε εκείνους που δεν ψήφισαν τον Τσίπρα ή για να ακριβολογώ, αν μου επιτρεπόταν να ψηφίσω από όξω, δεν θα τον ψήφιζα. Επίσης, αρνούμαι να ασχοληθώ ξανά με όσους έχουν έστω μια θητεία στη ελληνική κυβέρνηση, ενώ θέλω να πιστεύω ότι είμαι αριστερή. Όχι τύπου ΚΚΕ όμως. Αλλά ούτε και ΣΥΡΙΖΑ.
 
Τοποθέτησα λοιπόν αναγκαστικά τον εαυτό μου σε μια γωνία και παρατήρησα. Είδα πολλά και αξιοσημείωτα αλλά βαριέμαι και κυρίως, θα με μισήσεις. Το σημαντικότερο όμως που διαπίστωσα για την πολιτική ήταν πως ασχέτως τί είσαι, τί έχεις να δώσεις και να πάρεις, υπάρχει μια μαγική στιγμή που δεν τη ζουν όλοι, ας την πούμε Τρούπα (συντ. του μαυρηπολιτικοσκουληκότρουπα), κατά την οποία όλα θα λειτουργήσουν υπέρ σου. Μπορείς να  λες και να κάνεις ό,τι γουστάρεις άφοβα, μπορείς να πεις χοντράδες ή να μοιάσεις με κλόουν, μπορείς να πεις εμφανή ψέματα, να βρίσεις, να αυθαδιάσεις, μα όλα αυτά δεν έχουν απολύτως καμία σημασία διότι απλά ήρθε η στιγμή σου. Η Τρούπα σου. Δεν είναι ακριβώς τύχη, μπορεί να είναι συγκυρίες, μπορεί αγανάκτηση, μπορεί απλή καλή βλακεία, μπορεί ανάγκη για Ελπίδα καλή ώρα, δεν έχει σημασία.
 
Τρούπα παρουσιάζεται σχεδόν σε όλους για τα πράγματα που θέλουμε αλλά στην πολιτική απλά γαμεί. Ο Άδωνης ας πούμε, είναι ένα καραμπινάτο προϊόν Τρούπας που ενώ προσπάθησε μετά να φανεί αντάξιος του υψηλού αξιώματος που του χαρίστηκε, η βλακεία του δεν ήταν περιστασιακή ή προεκλογική. Κι αν έχεις ενδοιασμούς για τη θεωρία μου, έχω κι άλλο παράδειγμα. Πάρε τον Μιχαλολιάκο. Ο θρίαμβος της Τρουπωσύνης σε όλο της το μεγαλείο καθώς έχεις έναν πολιτικό αρχηγό κόμματος, εκλεγμένο μεν, μπαγλαρωμένο και μπλεγμένο με δράση συμμοριών και δολοφονίες δε. Που ακόμη εκλέγεται, αλλά αυτό είναι μιά άλλη πονεμένη ιστορία.
 
Κι έχω κι άλλους. Ατέλειωτη η λίστα με πιο πρόχειρους. Πε και παι: Ψινάκης, Κουλούρης, Γιακουμάτος, Κουντουρά, Γκλέτσος, Πλεύρης&Υιός, σύσσωμους τους ΑΝΕΛ και ΧΑ και δεν τελειώνει! Χώρια ένα κάρο “ιστορικά” πρόσωπα του παρελθόντος. Αυτό όμως που είναι σημαντικό να παρατηρήσεις είναι πως η Τρούπα, παρότι έχει πολύπλοκο αλγόριθμο για να ξέρεις τί σακί με πατάτες θα σου φορτώσει, έχει ενίοτε καλά αποτελέσματα, με την έννοια ότι άνθρωποι που δεν τους είχες σε υπόληψη ή που δεν τους ήξερες καλά-καλά μέχρι χθες, αναδείχθηκαν και τελικά βγήκαν πολύ εντάξει. Τον Στεφανόπουλο για παράδειγμα, ούτε να τον φτύσω πριν την προεδρία του, ενώ καταχάρηκα με τον αείμνηστο Άρη Σταθάκη. Ο δε Λεβέντης, λεβέντης!
 
Που λες, τώρα που σε έβαλα ένα τσικ στην ταλαιπωρία που λέγεται μυαλό μου, ναι, θεωρώ πως ο Τσίπρας είναι Τρούπας. Δεν τον έχω σε καμία υπόληψη και για να είμαι ειλικρινής παρότι νέος, ωραίος και αριστερός είναι πολύ επαγγελματίας πολιτικός για τα γούστα μου. Η Τρούπα όμως ή οι συγκυρίες αν θες, ή πιο πολύ, η μπίχλα και η μιζέρια τόσων χρόνων έκανε τα Νέος, Ωραίος και Αριστερός να μοιάσουν ξαφνικά τόσο σημαντικά και λαμπερά, που παίζει να έπεισαν ακόμη και τον ίδιο.
 
Τα πρώτα μου δείγματα (οκ, αν εξαιρέσουμε τον Καμμένο στο Άμυνας - έλεος δηλαδή) είναι εξαιρετικά θετικά με χάιλάιτ τον κλώτσο στους παπάδες κατά την ορκομωσία. Υπέροχη εικόνα. Επίσης, μου αρέσει που γύρισαν τα πάνω-κάτω και καθημερινοί άνθρωποι που έβλεπες και συζητούσες μόλις χθες, εδέησαν επιτέλους να βάλουν πόδι στη βουλή αλλά και κεφάλι στον ντορβά. Οι περισσότεροι είναι σχεδόν χεσμένοι απ΄την τρομάρα. Πα μαλ.
 
Θα μου πεις, μπορεί κάλιστα αντί για Τρούπα να ισχύει και το εξαιρετικά δυσάρεστο ότι όλοι μα όλοι, όσο νορμάλ και σοβαροί, μπορούμε να κάνουμε το απαραίτητο τζέρτζελο και να είμαστε διατεθειμένοι να ρεζιλευτούμε /κοροϊδέψουμε /κλέψουμε /υποσχεθούμε Εντελώς Τα Πάντα για να πετύχουμε αλλά να με συγχωρεί η χάρη σου, εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος.
 
Κι ως τέτοιος, συνεχίζω να παραμένω στη γωνιά μου παρατηρώντας, κρίνοντας και απολαμβάνοντας, κυρίως επειδή βλέπω για πρώτη φορά χαρούμενες φάτσες ενώ τρώω μπόλικη καζούρα που για όλους τους ξενιτεμένους πάει σύννεφο αυτές τις μέρες με εξυπνάδες τύπου ‘’τώρα που σκίσατε τα μνημόνια ποιός σας πιάνει’’! Ή “θα προλάβεις να μου παραδώσεις το κείμενο ή κλείνεις τίποτε βαλίτσες για Ελαδολουλού;”
 
Με τον πόνο ή τη χαρά μας, πραγματικά εύχομαι να μην σταματήσουμε να παίζουμε. Εμείς όμως, όχι εκείνοι. Αν κι αυτός ο Τρούπας τα σκατώσει, πολύ φοβάμαι ότι είναι η τελευταία φορά που μου επιτρέπεται να γράφω για αισιοδοξίες και ελπίδες.